Ýmsar myndir

Hjá sama casting agency

Við Tíber

Jæja, þá er þetta stutta ævintýri sama sem úti. Nokkur andartök sem gleymdist að segja frá: Við rákumst á leiðinlega Þjóðverja (surprise), villtumst að spænsku þrepunum og heyrðum þar einhverskonar brekkusöng. Svo upplifðum við dálítið Fellini-moment þegar við vorum að ganga um á Tiber-eyju að kvöldi til innan um mannfjöldann. Skyndilega kom hávaxin fyrirsæta aðvífandi og myndatökumaður á eftir henni og svo hélt hún einhverskonar einkasýningu á sjálfri sér á torginu og hann hljóp kringum hana og myndaði. Í dag mættum við aftur á þennan stað (ekki endilega í von um að þetta endurtæki sig; og þó) og sátum allan daginn á Malibu Beach bar og drukkum kokkteila áfenga og óáfenga. Alveg magnað. Við vorum einir á barnum fyrir utan konu sem við héldum í fyrstu að væri starfsmaður og lá sofandi fram á barinn. Hálftíma síðar datt hún af barstólnum án þess að vakna. Barþjónninn náði að vekja hana og greyið konan reikaði að næstu tröppum og sofnaði þar. Frekar skökk.

Kaffi!

Strategía dagsins: Að sofa lítið og vakna snemma til að geta sofnað snemma í kvöld enda fer vélin klukkan sex á morgun til London. Vandinn er að það er enginn ketill og instant á herberginu og ég er gjörsamlega out of it ef ég hef ekki fengið kaffi. Ég hef leyst það með því að skjótast yfir götuna til Gino og hella í mig þessum líka frábæra cappuccino þar til ég er orðinn eðlilegur; en við ákváðum að fara í morgunmat í dag. Þannig að ég reikaði ósjáandi í sturtu, reikaði ósjáandi úr henni, í grænu stuttbuxurnar mínar með blómamynstrinu, gekk út af herberginu, bankaði hjá GTS. Ekkert svar. Ég gekk út ganginn, beygði fyrir horn, heyrði þá dyr opnast og hljóp til baka. En það var enn þá lokað hjá GTS. Ég bankaði aftur. Ekkert gerðist. Ég fór niður og gekk að veitingasalnum. Þar stóð ítölsk stúlka sem sagði "Room number". Hélt ég. Þetta morgunverðarfólk gerir það yfirleitt. Ég sagði "one eighteen". Sem er herbergisnúmerið mitt. "How many?" sagði hún. "One? Eighteen?". "I don't know, I haven't had my coffee", sagði ég. Við ætlum að athuga hvort eitthvað er að gerast við Tíber. Við fórum á mjög skemmtilegan markað þar um miðnætti. Hann kallaðist Malibu Beach og þar var meira að segja sundlaug. AM

Verslunarmannahelgi!

Quo vadis, baby

Í gær tókum við tourbus um þessa leiktjaldaborg; droppuðum úr við Tíber og fengum okkur göngutúr í Transtivere þar sem allt virtist reyndar vera í siestu. En það voru opnir barir og ísbúðir þannig að allir voru ánægðir. Þannig að nú er öllum skyldum um sightseeing fullnægt. Um kvöldið fundum við pitsastað ekki langt frá Piazza Navonne og fengum okkur afskaplega flatar og góðar pitsur. Stúlkan sem þjónaði okkur til borðs á íslenska vinkonu sem vinnur á Te og Kaffi og þekkti að sjálfsögðu Björk og Sigurrós. Veitingahúsið var við mikla göngugötu og á henni mátti sjá allan útskriftaráranginn '76 úr Módelskóla Mílanó á ferðinni með eiginmönnum og börnum. Við gengum síðan framhjá hinum fræga Trevi þar sem Anita dansaði og hentum smápeningum ofan í hann. Því miður vildi svo illa til að smápeningur AM hafði viðkomu á höfðinu á öðrum túrista en við höldum að hann hafi ratað rétta leið á endanum. Við ákváðum að vera ekkert að fylgjast með því. Síðan fórum við enn og aftur á Campo Fiore; að vísu á annan bar núna. Þar sátum við þar til við vorum reknir heim um tvöleytið. Bæði kvöldin höfum við villst á leiðinni heim sem er mjög skemmtilegt og fræðandi. Rome by night. Í dag ákváðum við að fara í ríkið og kaupa föt fyrir verslunarmannahelgina, maður verður að vera flippaður um verslunarmannahelgina. Það tókst og í kvöld á að líta yfir læk til Trastevere.

Enough said

Veni, vidi, aperitivo (no!)

Sit hér á hótelherbergi eftir alveg ískalda sturtu. Hitinn kominn vel yfir 30 stig. Ætlum samt að skella okkur í útsýnisrúnt með 110 bus. GTS er búinn að kaupa sér appelsínugular hörstuttbuxur þannig að þetta ætti allt að fara vel fram. Í gærkvöldi tókum við taxa um áttaleytið á Campo Fiore og þá var hitinn 29 gráður. Afsakið hvað ég klifa á þessum hitatölum en þetta eru dálítil viðbrigði. Svona hef ég ekki kynnst nema í gufunni á nesinu. Við gengum aðeins um torgið. GTS hefur þá strategíu í vali á kaffihúsum og matsölustöðum á þeir séu því betri sem starfsfólkið er eldra; eftir nokkra rúnt um hliðargötur fundum við stað sem var fullur af Ítölum (sem okkur þótti traustvekjandi) og þar sem við sáum þreyttasta þjón sem sést hefur þjóna til borðs. Hann var kominn vel yfir sextugt þannig að við slógum til og báðum um borð. Þá kom aðvífandi eldri kona í eldabuskubúningi, kleip í kinnarnar á okkur og bað okkur að bíða. Við biðum í nokkrar sígarettur og þá var okkur vísað til borðs. Þjónninn, sem nú var orðinn enn þreyttari en áður var á sveimi við borðið og þar sem við höfðum ekki fengið matseðil spurði GTS: "Aperitivo?". "Aperitivo? No!", sagði þjónninn, sem líklega hefur verið eigandi líka og séð hagnaðinn fljúga út um gluggann með dragsúginum ef hann væri svo vitlaus að bjóða upp á aperitivo líka. Hann kom fljótlega hinsvegar með lítra af hvítvíni og lítra af vatni óumbeðinn. Svo fengum við antipasto, einhvern millirétt, primo, secundo og dessert; allt óumbeðið en við urðum hinsvegar að biðja um kaffi. Eldabuskan var líka mikið á sveimi að klappa gestunum og strjúka. Sumir fengu koss en við ekki. En við fengum handaband þegar við gengum út alveg alsælir. Þá fórum við á torgið og settumst þar á útiveitingahús. Það var mikið af fólki á torginu og þó nokkur gleði. Síðan gengum við heim um tvöleytið í 25 stiga hita (sorrí) og komum við á nokkrum stöðum. Í morgun var rokið út á Gino bar hérna hinumegin við götuna og keypt kaffi. Þar fékk ég besta cappuccino sem ég hef nokkurntímann bragðað; enda var hann volgur á einhvern frábæran hátt. Alveg fullkomið hitastig. Eins og áður sagði á að athuga hvort 110-bussinn drepur okkur eða ekki. Ég verð nú aðeins að minnast á innkaup mín á Stansted. Þar keypti ég eftirtaldar bækur: Dark heart of Italy, sem áður hefur verið minnst á, A Long way down eftir Nick Hornby, Empire eftir Niall Ferguson og Colossus eftir sama höfund; og svo The World according to Clarkson og The Private life of the brain. Bíð spenntur eftir stopoverinu á Stansted. Þar bíða mín bækur. AM.

Est! Est! Est!

Rom tok a moti okkur med 33 stiga hita og fjaleglegum leigubilstjora sem kynnti okkur borgina med handapati um leid og hann tok aukarunt a haerri taxtanum. Madur fekk nu sma gaesahud vid ad sja Colosseum, tho madur reyni ad vera kul i ollum thessum hita. A leidinni til Romar las AM nokkra kafla upp ur ahugaverdri bok sem heitir "The Dark Heart of Italy". Thar kom medal annars fram ad gerdar voru 1500 hrydjuverkaarasir a Italiu milli 1960 og 1980. Fjallad var um ein rettarholdin sem haldin voru 20 arum eftir ad hrydjuverkid atti ser stad og frestudust reyndar um viku vegna verkfalls logmanna. Svo var adalvitnid drepid en thad tok eiginlega enginn eftir thvi vegna thess ad bladamenn voru i verkfalli. Hmm... GTS hefur komist ad theirri nidurstodu eftir tho nokkra rannsoknarvinnu ad thjonarnir her eru verri vidmots en thjonar i Paris. OMG. Hotelid er jafn tilgerdarlegt og vid var buist. Lobbyid er afskaplega rautt og staffid gladvaert. Upp kom nokkud sem vid hofum kosid ad kalla Oskubakkamalid mikla. AM vandadi sig vid ad panta Smoking herbergi. Thegar a thau var komid vantadi oskubakka. Thannig ad vid drifum okkur nidur i lobby eftir langan fund og badum um oskubakka. Lobbykonan tok thad nidur og spurdi hvort vid vaerum ad fara ut. GTS sagdi ad vid vaerum ad fara upp a herbergi ad reykja. Hun tok thessu lika svona fagnandi og hlo og hlo. Mjog serkennilegt. Vid vorum reyndar ekki bara upp a herbergjum ad reykja, vid forum lika ut og AM fekk fyrsta gelatoinn. Afskaplega gomsaetur. AM hefur reyndar thekid tha stefnu ad thad se meiri karlmennska ad ganga i jakkafotum og frakka her i borginni. Sjaum hvad thad gengur lengi. Her er allt fullt af elegant folki og svo audvitad fullt af Itolum. Thetta er skrifad a easy Netkaffi vid Piazza Barbierini og nu er stefnan tekin a Campo di Fiore i leit ad naeturlifi og antipasto.

Blogpartí á herbergi 318

Lexusinn þaut áfram þjóðveginn í sólinni og bílstjórinn (AM) naut þess að bensíneyðslan var loks komin undir 20 lítra á hundraðið. Vegna neurotískra tendensa hans var farið klukkan hálfeitt á völlinn og beðið þar í þrjá tíma eftir að flugvélin færi. Við héldum okkur auðvitað í reyknum, til að æfa okkur fyrir Ítalíu og æfðum okkur því að sjálfsögðu í ítölsku (uno gelato con tiramisu, per favore, grazia). Einnig tókum við á móti gestum. Við fengum sæti númer 24a og 24c. Ég mæli með þeim, við vorum við neyðarútganginn og gátum teygt úr okkur. Þegar á Stansted var komið tók AM við fararstjórninni. Verkefnið var að finna skutluna á Hilton og AM hafði komið þangað þrisvar áður. Fyrst fórum við út á vitlausri hæð. AM beygði til hægri en engin rúta sást. Þá fórum við niður á næstu hæð og beygðum líka til hægri. Þá kom í ljós að við áttum að beygja til vinstri. Engin rúta sást samt sem áður. Þá sáum við mann í gulu vesti sem á var letrað "Logistics Team Leader". Hann stóð uppi á steini og vísaði fólki veginn. GTS spurði hann hvar rútan á Hilton væri en það kom í ljós að maðurinn vann ekki þarna (?) En öll él stytta upp um síðar og rútan fannst. Við skelltum okkur á barinn og pöntuðum mat. Matreiðslan var á svona need to know basis only. (Jacques Chirac!) Eftir nokkra bjóra (í tilfelli AM jarðarberja með vanilluís og þeyttum rjóma) var farið upp á herbergi og horft á sjónvarpið. AM horfði á "Sex and the City" í fimm mínútur áður en hann áttaði sig á því að þetta var ekki auglýsing af einhverju tagi. Sáum á mbl.is að stytta af Maríu mey hreyfðist í kirkju í Acerra. Hún bíður greinilega svona spennt eftir okkur.

Dové la pista per i bambini?

Svo var hún ekkert með hrörnunarsjúkdóm, konan sem ég þýddi myndina um! Kom mér stórlega á óvart. Hún var haldin spilafíkn. Hvað sem því líður, Gunnlaugur er kominn til byggða og undirbúningsfundur var haldinn á Galileo. Skoðaðar voru ferðahandbækur og það ákaft að Gulli varð að biðja þjónustustúlkuna um að bregða bjórnum aðeins í kæli, hann hafði hitnað svo mikið á meðan lestrinum stóð. Við æfðum nokkra góða ítalska frasa, ég var meira í gelato og doppio deildinni, Gulli leitaði að "bjór" á ítölsku og fann loksins neðst í horninu á síðu 173 í ferðahandbókinni. Greinilega ekki efst í forgangsröðinni hjá höfundum bókarinnar. Við komumst að því að hótelið er við Piazza Barberini og Via Veneto og whatnot. Ég las umsagnir á Netinu um hótelið og rak augun í að Allen E. frá Los Angeles fannst "the hotel lobby fantastic with very beautiful staff". Maður þarf greinilega ekki lengra. Sixtínska hvað. Ákváðum að halda okkur mest hinumegin við læk, í hverfinu Trastiveria (eða eitthvað). Það skilst mér að sé einhverskonar Soho Rómverja, jafnvel SoHo.
Á morgun þarf ég að þýða einn Leno áður en við förum af stað. Vonandi hefst það fyrir klukkan 13.00.

Eins og best gerist norðlendis

Er á lokasprettinum held ég. Er að þýða mynd um konu með hrörnunarsjúkdóm eins og yfirleitt um helgar og hvað maður á að gera ef maður læsir sig óvart inni í farangursgeymslu á bíl. Ég sé á Netinu að það eru 26 gráður í Róm. Það er bara eins og á Akureyri á sumrin og óþarfi að vera í sandölum eins og Sjöfn benti mér á.

Fann ferðaáætlun á romaturismo.com. Hún er svona:
Róm á 96 tímum
Dagur eitt.Morgun.Colosseum, Forum, Piazza del Capidoglio, PantheonSíðdegis: Piazza Navona, Trevi-brunnurinn, Piazza di Spagna.
Dagur tvö.Morgun. Vatíkanið.Siðdegis: Castel d'Angelo, Trastevere
Dagur þrjú:ostia Antica
Síðdegis: EUr/Centrale Montemartini
Dagur fjögur:Villa Borghese
Síðdegis: Kataombur.Via Appia

Það má reyna, ef það verða ekki of margir barir á leiðinni.

We all scream for icecream

Dunda mér við að skoða ferðasíður á Netinu meðan ég er að ryðjast gegnum Ripleys. Hef það fyrir satt að Róm sé mesta kattaborg í heimi. Og að maður eigi að taka sér langan hádegisverð og blund á eftir á sumrin. Það verður eitthvað nýtt að prófa það. Ég held að ég hafi bókað tilgerðarlegasta hótel í heimi. Meira um það síðar. Því miður sé ég ekkert talað um ísbúðir. Þær hljóta samt að vera þarna.

Everyone's a critic

Það var kvartað yfir því að ekki væri hægt að koma athugasemdum á framfæri.
Ég kafaði ofan í kódann og komst að því að bloggið var ekki rétt stillt.
Þannig að nú geta menn komið athugasemdum á framfæri og eru beðnir um að gera það villevæk.

Leðurblökumennska

Kominn fram á þriðjudag í næstu viku í þýðingunum. Ákvað að fara heim og fara í heitt bað. Ég er orðinn dálítið aumur í hægri handleggnum; veit ekki af hverju ég verð alltaf bara aumur í hægri - Tinna segir það stafa af því að ég kunni ekki fingrasetningu.
Það er ekki ólíklegri skýring en hver önnur.

Ég tók stutt símaviðtal við Gulla. Ég náði honum þar sem hann og Eyja voru að koma úr sundi í Reykjahlíð (sem hann vill kalla Aratungu af glamúrástæðum). Þetta er víst mjög reisuleg sundlaug með rennibraut og potti; því ber að fagna.
Hann segir mikinn uppgang þarna á svæðinu og heimtur góðar af túnum.

Hann laumast af og til út undir því yfirskyni að hann sé að fara í sund - en í rauninni er hann að forðast grænmetismafíuna og laumast út í sjoppu til að kaupa pylsu. Hann er einskonar Papillon á Djöflaeyju Bach-sveitarinnar og hefur þurft að dúsa þarna í hollustunni eina viku á ári í níu ár.
Ég get nefnt það í þessu sambandi að ég fékk mér grísakótilettu og síðan Ben and Jerry's þegar ég kom heim. Við undirbúum okkur með sitthvorri aðferðinni.

Undirbúningurinn hjá Gunnlaugi gengur annars vel. Að vísu gleymdi hann að kaupa bækurnar um Róm sem hann ætlaði að lesa í sveitinni til að geta skipulagt ferðaáætlun, hann verður þá bara að ímynda sér eitthvað. Ekki á ég eftir að koma að miklu gagni. Reynsla mín af Feneyjum sýndi mér endanlega að ég rata ekki heldur í útlöndum. Ég var að vona að þetta tengdist eitthvað íslenska ljósinu sem marglofað hefur verið í kvæðum og viðtölum við málara. En ég verð að sætta mig við að mig vantar þetta leðurblökuelement.

Til að undirbúa mig hef ég lesið "Latin American Writers at work" í "Paris Review" seríunni (þeir eru að vísu allir suður-amerískir) og horft á ítalska atriðið í "All you ever wanted to know about sex" eftir Allen -lærdómurinn sem ég dreg af því er að til að falla í hópinn og verða ekki sígaununum að bráð (en þeir eru víst running wild í Róm); hvað þá rómverska riddaranum sem rænir og ruplar; það væri nú ljótt að vera rænt af sígaunum þegar maður er orðinn fertugur og vera alinn upp af þeim...kannski þeir geti kennt mér að spila á fiðlu... anyway þá er rétt að ganga í jakkafötum (á þau) með stór sólgleraugu (vantar þau) og reykja stanslaust (get það) til að falla í hópinn.

Muna að leigja Fellini-myndir.

Leðurblökugleymska

Ég gleymdi því! Voces Thules komu víst leðurklædd á mótorhjólum í Skálholt og geri aðrir betur.

Undirbúningur hafinn

Undirbúningurinn er auðvitað hafinn fyrir löngu. Ég fann vegabréfið mitt ofan í hálftómum Cheerios-kassa eftir flutningana, gróf upp slatta af evrum og pundum sem voru í skúffu á Þórsgötunni... flugmiðarnir útprentaðir, hótelið pantað.
Gulli er í Skálholti að spila Bach og er þar á valdi einhvers Ananda-Marga hóps, fær bara fisk og grænmeti í hvert mál.
Ég er búinn með þýðingar til og með 24. júlí, er að byrja á þeim 25.