Kaffi!

Strategía dagsins: Að sofa lítið og vakna snemma til að geta sofnað snemma í kvöld enda fer vélin klukkan sex á morgun til London. Vandinn er að það er enginn ketill og instant á herberginu og ég er gjörsamlega out of it ef ég hef ekki fengið kaffi. Ég hef leyst það með því að skjótast yfir götuna til Gino og hella í mig þessum líka frábæra cappuccino þar til ég er orðinn eðlilegur; en við ákváðum að fara í morgunmat í dag. Þannig að ég reikaði ósjáandi í sturtu, reikaði ósjáandi úr henni, í grænu stuttbuxurnar mínar með blómamynstrinu, gekk út af herberginu, bankaði hjá GTS. Ekkert svar. Ég gekk út ganginn, beygði fyrir horn, heyrði þá dyr opnast og hljóp til baka. En það var enn þá lokað hjá GTS. Ég bankaði aftur. Ekkert gerðist. Ég fór niður og gekk að veitingasalnum. Þar stóð ítölsk stúlka sem sagði "Room number". Hélt ég. Þetta morgunverðarfólk gerir það yfirleitt. Ég sagði "one eighteen". Sem er herbergisnúmerið mitt. "How many?" sagði hún. "One? Eighteen?". "I don't know, I haven't had my coffee", sagði ég. Við ætlum að athuga hvort eitthvað er að gerast við Tíber. Við fórum á mjög skemmtilegan markað þar um miðnætti. Hann kallaðist Malibu Beach og þar var meira að segja sundlaug. AM