Veni, vidi, aperitivo (no!)

Sit hér á hótelherbergi eftir alveg ískalda sturtu. Hitinn kominn vel yfir 30 stig. Ætlum samt að skella okkur í útsýnisrúnt með 110 bus. GTS er búinn að kaupa sér appelsínugular hörstuttbuxur þannig að þetta ætti allt að fara vel fram. Í gærkvöldi tókum við taxa um áttaleytið á Campo Fiore og þá var hitinn 29 gráður. Afsakið hvað ég klifa á þessum hitatölum en þetta eru dálítil viðbrigði. Svona hef ég ekki kynnst nema í gufunni á nesinu. Við gengum aðeins um torgið. GTS hefur þá strategíu í vali á kaffihúsum og matsölustöðum á þeir séu því betri sem starfsfólkið er eldra; eftir nokkra rúnt um hliðargötur fundum við stað sem var fullur af Ítölum (sem okkur þótti traustvekjandi) og þar sem við sáum þreyttasta þjón sem sést hefur þjóna til borðs. Hann var kominn vel yfir sextugt þannig að við slógum til og báðum um borð. Þá kom aðvífandi eldri kona í eldabuskubúningi, kleip í kinnarnar á okkur og bað okkur að bíða. Við biðum í nokkrar sígarettur og þá var okkur vísað til borðs. Þjónninn, sem nú var orðinn enn þreyttari en áður var á sveimi við borðið og þar sem við höfðum ekki fengið matseðil spurði GTS: "Aperitivo?". "Aperitivo? No!", sagði þjónninn, sem líklega hefur verið eigandi líka og séð hagnaðinn fljúga út um gluggann með dragsúginum ef hann væri svo vitlaus að bjóða upp á aperitivo líka. Hann kom fljótlega hinsvegar með lítra af hvítvíni og lítra af vatni óumbeðinn. Svo fengum við antipasto, einhvern millirétt, primo, secundo og dessert; allt óumbeðið en við urðum hinsvegar að biðja um kaffi. Eldabuskan var líka mikið á sveimi að klappa gestunum og strjúka. Sumir fengu koss en við ekki. En við fengum handaband þegar við gengum út alveg alsælir. Þá fórum við á torgið og settumst þar á útiveitingahús. Það var mikið af fólki á torginu og þó nokkur gleði. Síðan gengum við heim um tvöleytið í 25 stiga hita (sorrí) og komum við á nokkrum stöðum. Í morgun var rokið út á Gino bar hérna hinumegin við götuna og keypt kaffi. Þar fékk ég besta cappuccino sem ég hef nokkurntímann bragðað; enda var hann volgur á einhvern frábæran hátt. Alveg fullkomið hitastig. Eins og áður sagði á að athuga hvort 110-bussinn drepur okkur eða ekki. Ég verð nú aðeins að minnast á innkaup mín á Stansted. Þar keypti ég eftirtaldar bækur: Dark heart of Italy, sem áður hefur verið minnst á, A Long way down eftir Nick Hornby, Empire eftir Niall Ferguson og Colossus eftir sama höfund; og svo The World according to Clarkson og The Private life of the brain. Bíð spenntur eftir stopoverinu á Stansted. Þar bíða mín bækur. AM.